برای موفقیت لانه گزینی ، آندومتر رحم باید دچار تغییرات ساختاری، هورمونی و مولکولی خاصی شود که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از:

1. افزایش ضخامت آندومتر

در فاز لوتئال سیکل قاعدگی، تحت تأثیر پروژسترون، آندومتر ضخیم‌تر و آماده پذیرش جنین می‌شود. ضخامت مناسب معمولاً بالای ۷ تا ۸ میلی‌متر در زمان انتقال بلاستوسیست است.

2. تغییرات سلولی (دسیدوالیزاسیون)

سلول‌های استرومای آندومتر دچار فرآیندی به نام دسیدوالیزاسیون می‌شوند که باعث:

• افزایش ترشح مواد مغذی
• حمایت از رشد جنین
• کنترل پاسخ ایمنی مادر
  می‌گردد.

3. افزایش خون‌رسانی رحم

در زمان لانه گزینی ، عروق خونی آندومتر گسترش یافته و جریان خون رحم افزایش می‌یابد تا اکسیژن و مواد غذایی کافی به جنین برسد.

4. تغییرات ایمنی آندومتر

سیستم ایمنی رحم به‌صورت کنترل‌شده تنظیم می‌شود تا از یک‌سو مانع رد شدن جنین و از سوی دیگر از عفونت جلوگیری کند. سلول‌های NK رحمی و سایتوکاین‌ها نقش مهمی در این تعادل دارند.

5. بیان مولکول‌های چسبندگی

برای اتصال موفق بلاستوسیست، مولکول‌هایی مانند Integrins، LIF و Selectins در سطح آندومتر افزایش می‌یابند که نقش کلیدی در لانه گزینی بلاستوسیست دارند.